Umów wizytę
Zwichnięcie barku to jedno z najczęściej występujących urazów kończyny górnej. Uszkodzeniu sprzyjają przeciążenia, na które w szczególności narażone są osoby aktywne fizycznie i zawodowo. Jak rozpoznać wybity bark i co zrobić, gdy pojawi się ból?
Zwichnięcie w stawie ramienno-łopatkowym, czyli tzw. wybity bark, zalicza się do najczęstszych uszkodzeń barku. Mówimy o nim w momencie, gdy głowa kości ramiennej przemieści się poza panewkę stawu.Uszkodzenie spowodowane jest urazami mechanicznymi powstałymi na wskutek upadku na wyprostowane ramię lub bezpośredniego uderzenia w tył barku. Uraz może powstać także w trakcie napadów drgawek u osób chorujących na padaczkę lub przy porażeniu prądem elektrycznym.
Na urazy obręczy barkowej, w tym właśnie wybicie barku, w dużym stopniu narażeni są sportowcy uprawiający sporty kontaktowe (hokej, rugby) oraz dyscypliny, w których niezbędne jest systematyczne unoszenie rąk nad głowę. Czynnikiem ryzyka jest również specyficzna budowa anatomiczna, słabe mięśnie i więzadła wokół stawu barkowego, a także wcześniej przebyte urazy.
Wybity bark zazwyczaj daje o sobie znać uczuciem silnego bólu oraz trudnością w poruszaniu kończyną górną, często skutkującą unieruchomieniem ręki w jednej pozycji.
Wśród najczęstszych objawów zwichniętego barku można wyróżnić:
W przypadku wystąpienia któregokolwiek z powyższych objawów należy niezwłocznie udać się do lekarza. Przed wizytą nie należy poruszać stawem, ani próbować samodzielnie go nastawić.
Zwichnięcie w stawie barkowym dzielimy na cztery rodzaje: przednie, tylne, dolne oraz górne. W większości wypadków dochodzi do zwichnięcia przedniego.
Zwichnięcie przednie widoczne jest zazwyczaj na pierwszy rzut oka — pacjent skarży się na dolegliwości bólowe w trakcie ruchu kończyną oraz konieczność utrzymania ręki w przymusowej pozycji. Właściwe rozpoznanie następuje jednak po przeprowadzeniu wywiadu i oceny wzrokowej oraz badaniu RTG . Konieczna jest także kontrola krążenia i unerwienia, głównie w celu wykluczenia uszkodzenia nerwu pachowego.
Z trudnością w prawidłowym rozpoznaniu możemy spotkać się w przypadku zwichnięcia tylnego, gdzie przemieszczenie głowy kości ramiennej nie jest wyraźnie widoczne i można je łatwo przeoczyć. Cechuje się jednak tzw. objawem żarówki, w którym kość ramienna przypomina właśnie żarówkę. Aby stwierdzić zwichnięcie tylne, wykonuje się badanie tomografii komputerowej.
W przypadku wystąpienia objawów zwichnięcia barku należy niezwłocznie udać się do placówki medycznej. Konieczne jest nastawienie wybitego barku, jednak nie należy robić tego samemu. Samodzielne nastawianie może skutkować poważnymi uszkodzeniami i powikłaniami.Możliwe jest jednak udzielenie choremu pierwszej pomocy.
W dalszej kolejności pacjent powinien skonsultować się z lekarzem ortopedą, który nastawi wybitą kończynę. Nastawianie barku wykonuje się po podaniu środków znieczulających miejscowo lub w znieczuleniu ogólnym. Można je wykonać za pomocą różnych metod:
Celem każdej z nich jest pociągnięcie kończyny w taki sposób, aby wybita głowa kości ramiennej powróciła do panewki stawu. Aby potwierdzić, czy nastawienie przebiegło prawidłowo, należy również przeprowadzić badanie RTG.
W zwichnięciu przednim wprowadza się dwa rodzaje leczenia: zachowawcze i operacyjne. Wdrożenie leczenia operacyjnego jest konieczne w momencie nawracającej niestabilności barku — stosuje się je, gdy leczenie zachowawcze okaże się niewystarczające. Dzieje się tak w przypadku poważniejszego urazu, np. uszkodzenia tkanek okołostawowych.
W leczeniu operacyjnym wykorzystuje się poniższe techniki.
Leczenie zachowawcze polega na nastawieniu zwichnięcia oraz działaniu przeciwbólowym. Po prawidłowym nastawieniu i potwierdzeniu manewru badaniem RTG należy unieruchomić kończynę na okres uzależniony od wieku poszkodowanego:
W tym czasie należy rozpocząć wdrażanie ćwiczeń rehabilitacyjnych, przepisanych przez specjalistę. Należy jednak pamiętać, aby podczas leczenia fizjoterapeutycznego zdejmować unieruchomienie stawu. Pomocny w leczeniu może okazać się masaż barku oraz kinesiotaping, a także metody leczenia fizykalnego: magnetoterapia, krioterapia miejscowa oraz laser.
W trakcie leczenia zwichniętego barku niezbędne jest jak najszybsze wdrożenie ćwiczeń rehabilitacyjnych pod okiem doświadczonego fizjoterapeuty. Rehabilitacja po urazie ma kluczowe znaczenie dla przywrócenia pierwotnej sprawności barku, a jej plan dopasowuje się do możliwości pacjenta. Odpowiednio prowadzona terapia pozwala na osiągnięcie maksymalnej poprawy już po upływie ok. 6 miesięcy od urazu. Jakie ćwiczenia należy zastosować na wybity bark?
Istotną rolę w procesie leczenia odgrywają również ćwiczenia przepisane do wykonywania w domu — ich regularne wykonywanie pozwoli utrzymać efekty terapii oraz zapobiec nawrotom niestabilności stawu ramiennego.
Wybity bark to uraz, na który narażone są osoby w każdym wieku. Źle nastawiony lub nieprawidłowo leczony może prowadzić do poważnych uszkodzeń i powikłań. W przypadku pojawienia się urazu należy pilnie skonsultować się z lekarzem, który nastawi wybity bark i podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Odpowiednio zaplanowana i dostosowana do możliwości pacjenta rehabilitacja pozwoli na powrót do pełnej sprawności.
Źródła:
min
Zwichnięcie barku to jedno z najczęściej występujących urazów kończyny górnej. Uszkodzeniu sprzyjają przeciążenia, na które w szczególności narażone są osoby aktywne fizycznie i zawodowo. Jak rozpoznać wybity bark i co zrobić, gdy pojawi się ból?
Zwichnięcie w stawie ramienno-łopatkowym, czyli tzw. wybity bark, zalicza się do najczęstszych uszkodzeń barku. Mówimy o nim w momencie, gdy głowa kości ramiennej przemieści się poza panewkę stawu.Uszkodzenie spowodowane jest urazami mechanicznymi powstałymi na wskutek upadku na wyprostowane ramię lub bezpośredniego uderzenia w tył barku. Uraz może powstać także w trakcie napadów drgawek u osób chorujących na padaczkę lub przy porażeniu prądem elektrycznym.
Na urazy obręczy barkowej, w tym właśnie wybicie barku, w dużym stopniu narażeni są sportowcy uprawiający sporty kontaktowe (hokej, rugby) oraz dyscypliny, w których niezbędne jest systematyczne unoszenie rąk nad głowę. Czynnikiem ryzyka jest również specyficzna budowa anatomiczna, słabe mięśnie i więzadła wokół stawu barkowego, a także wcześniej przebyte urazy.
Wybity bark zazwyczaj daje o sobie znać uczuciem silnego bólu oraz trudnością w poruszaniu kończyną górną, często skutkującą unieruchomieniem ręki w jednej pozycji.
Wśród najczęstszych objawów zwichniętego barku można wyróżnić:
W przypadku wystąpienia któregokolwiek z powyższych objawów należy niezwłocznie udać się do lekarza. Przed wizytą nie należy poruszać stawem, ani próbować samodzielnie go nastawić.
Zwichnięcie w stawie barkowym dzielimy na cztery rodzaje: przednie, tylne, dolne oraz górne. W większości wypadków dochodzi do zwichnięcia przedniego.
Zwichnięcie przednie widoczne jest zazwyczaj na pierwszy rzut oka — pacjent skarży się na dolegliwości bólowe w trakcie ruchu kończyną oraz konieczność utrzymania ręki w przymusowej pozycji. Właściwe rozpoznanie następuje jednak po przeprowadzeniu wywiadu i oceny wzrokowej oraz badaniu RTG . Konieczna jest także kontrola krążenia i unerwienia, głównie w celu wykluczenia uszkodzenia nerwu pachowego.
Z trudnością w prawidłowym rozpoznaniu możemy spotkać się w przypadku zwichnięcia tylnego, gdzie przemieszczenie głowy kości ramiennej nie jest wyraźnie widoczne i można je łatwo przeoczyć. Cechuje się jednak tzw. objawem żarówki, w którym kość ramienna przypomina właśnie żarówkę. Aby stwierdzić zwichnięcie tylne, wykonuje się badanie tomografii komputerowej.
W przypadku wystąpienia objawów zwichnięcia barku należy niezwłocznie udać się do placówki medycznej. Konieczne jest nastawienie wybitego barku, jednak nie należy robić tego samemu. Samodzielne nastawianie może skutkować poważnymi uszkodzeniami i powikłaniami.Możliwe jest jednak udzielenie choremu pierwszej pomocy.
W dalszej kolejności pacjent powinien skonsultować się z lekarzem ortopedą, który nastawi wybitą kończynę. Nastawianie barku wykonuje się po podaniu środków znieczulających miejscowo lub w znieczuleniu ogólnym. Można je wykonać za pomocą różnych metod:
Celem każdej z nich jest pociągnięcie kończyny w taki sposób, aby wybita głowa kości ramiennej powróciła do panewki stawu. Aby potwierdzić, czy nastawienie przebiegło prawidłowo, należy również przeprowadzić badanie RTG.
W zwichnięciu przednim wprowadza się dwa rodzaje leczenia: zachowawcze i operacyjne. Wdrożenie leczenia operacyjnego jest konieczne w momencie nawracającej niestabilności barku — stosuje się je, gdy leczenie zachowawcze okaże się niewystarczające. Dzieje się tak w przypadku poważniejszego urazu, np. uszkodzenia tkanek okołostawowych.
W leczeniu operacyjnym wykorzystuje się poniższe techniki.
Leczenie zachowawcze polega na nastawieniu zwichnięcia oraz działaniu przeciwbólowym. Po prawidłowym nastawieniu i potwierdzeniu manewru badaniem RTG należy unieruchomić kończynę na okres uzależniony od wieku poszkodowanego:
W tym czasie należy rozpocząć wdrażanie ćwiczeń rehabilitacyjnych, przepisanych przez specjalistę. Należy jednak pamiętać, aby podczas leczenia fizjoterapeutycznego zdejmować unieruchomienie stawu. Pomocny w leczeniu może okazać się masaż barku oraz kinesiotaping, a także metody leczenia fizykalnego: magnetoterapia, krioterapia miejscowa oraz laser.
W trakcie leczenia zwichniętego barku niezbędne jest jak najszybsze wdrożenie ćwiczeń rehabilitacyjnych pod okiem doświadczonego fizjoterapeuty. Rehabilitacja po urazie ma kluczowe znaczenie dla przywrócenia pierwotnej sprawności barku, a jej plan dopasowuje się do możliwości pacjenta. Odpowiednio prowadzona terapia pozwala na osiągnięcie maksymalnej poprawy już po upływie ok. 6 miesięcy od urazu. Jakie ćwiczenia należy zastosować na wybity bark?
Istotną rolę w procesie leczenia odgrywają również ćwiczenia przepisane do wykonywania w domu — ich regularne wykonywanie pozwoli utrzymać efekty terapii oraz zapobiec nawrotom niestabilności stawu ramiennego.
Wybity bark to uraz, na który narażone są osoby w każdym wieku. Źle nastawiony lub nieprawidłowo leczony może prowadzić do poważnych uszkodzeń i powikłań. W przypadku pojawienia się urazu należy pilnie skonsultować się z lekarzem, który nastawi wybity bark i podejmie decyzję o dalszym leczeniu. Odpowiednio zaplanowana i dostosowana do możliwości pacjenta rehabilitacja pozwoli na powrót do pełnej sprawności.
Źródła:
EuroMediCare to specjalistyczny szpital z przychodnią, działający od 2002 r. Oferuje nowoczesne metody diagnostyczne i operacyjne, ma cztery sale operacyjne i zapewnia komfortowy pobyt w pokojach z udogodnieniami.
Natalia Dahlke
Koordynatorka pacjenta
+48 532 472 150
Pon-pt: 9.00 – 17.00
Informacja i rejestracja:
ortopedia.wroclaw@emc-sa.pl
Adres szpitala:
Centrum Ortopedii Zaawansowanej
ul. Pilczycka 144, 54-144 Wrocław
EuroMediCare to zabiegowy szpital specjalistyczny z przychodnią.
Od 2002 roku zapewnia pacjentom z Wrocławia, Dolnego Śląska i całej Polski nowoczesne, małoinwazyjne metody diagnostyczne i operacyjne.
Dysponuje czterema klimatyzowanymi salami operacyjnymi, endoskopowymi oraz działem diagnostyki obrazowej. Pacjenci szpitala przebywają w 1, 2 lub 3 – osobowych pokojach z łazienkami, TV i dostępem do Internetu.
