Z życia szpitala

Badanie MRI (rezonans magnetyczny) to filar współczesnej diagnostyki. Bez niego tysiące Polaków nie otrzymałoby właściwej pomocy w dolegliwościach ortopedycznych, zwłaszcza związanych z uszkodzeniem tkanek miękkich. Dlaczego jest tak ważny? Zobaczmy!

Jak wygląda rezonans magnetyczny i co wykryje?

Rezonans magnetyczny przypomina duży, biały cylinder lub tunel o średnicy 60-70 cm i długości 1,5-2 metrów. Jego centralnym elementem jest potężny magnes nadprzewodzący, generujący stałe pole magnetyczne o sile 1,5-3 Tesli – znacznie silniejsze niż pole Ziemi.​ 

Podczas badania pacjent leży na ruchomym stole, wsuwanym do wnętrza tego tunelu. 

W niektórych przypadkach, zwłaszcza u osób z klaustrofobi lub otyłości, wykorzystuje się aparaty MRI otwarte. Stosuje się je głównie do badań kończyn (kolano, kostka, nadgarstek), jednak stosunkowo rzadko, ponieważ zapewniają mniejszą rozdzielczość obrazów.

Pole magnetyczne rezonansu oraz cewki gradientowe umieszczone wokół tunelu generuje impulsy fal radiowych. 

Impulsy oddziałują na jądra atomowe wodoru w wodzie i tłuszczu zawartym w tkankach pacjenta. 

Gdy impulsy ustają, jądra powracają do pierwotnego stanu, emitując charakterystyczne sygnały elektromagnetyczne. Te są rejestrowane, a następnie przesyłane do komputera, który tworzy z nich szczegółowe obrazy przekrojowe badanego obszaru.​

Jakie choroby wykrywa MRI? 

Rezonans magnetyczny (MRI) w ortopedii doskonale uwidacznia schorzenia i urazy tkanek miękkich oraz struktur kostnych, których nie widać na RTG czy USG. Badanie pozwala na wczesne wykrycie zmian degeneracyjnych, pourazowych i zapalnych w stawach, więzadłach, chrząstkach, mięśniach oraz szpiku kostnym.​ Do najczęstszych schorzeń wykrywanych dzięki MRI należą:

uszkodzenia więzadeł krzyżowych przednich i tylnych (ACL, PCL) oraz pobocznych w stawie kolanowym;

pęknięcia łąkotek przyśrodkowych i bocznych;

chondromalacja chrząstki stawowej (rozmiękczenie);

zerwania ścięgien rotatorów barku czy ścięgna Achillesa;

obrzęk szpiku kostnego;

mikrozłamania podchrząstkowe;

wysięki stawowe i torbiele Bakera, co jest nieocenione w diagnostyce po urazach sportowych lub wypadkach;

przepukliny dysków jądra miażdżystego, stenozy kanału kręgowego, spondylozę zwyrodnieniową i zmiany zapalne (w kręgosłupie);

zapalenie błony maziowej i zapalenie miejsca przyczepu ścięgien, więzadeł lub torebki stawowej do kości (w reumatoidalnym zapaleniu stawów).

W niektórych sytuacjach MRI diagnozuje guzy, infekcje stawowe czy zmiany pourazowe w stopie i dłoni.​

Rezonans magnetyczny a tomografia komputerowa (TK)

Rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa to badania obrazowe, ale oparte na innych technologiach. 

Tomografia (TK) wykorzystuje promienie rentgenowskie, czyli jonizujące.

MRI precyzyjniej (z większą rozdzielczością) pokazuje tkanki miękkie,

TK lepiej uwidacznia tkanki lite, czyli kości i narządy.

Na czym polega rezonans magnetyczny?

A jak wygląda badanie rezonansem magnetycznym? 

W pierwszej kolejności technik prosi o zdjęcie wszystkich metalowych przedmiotów (biżuterii, zegarka, okularów, paska) i założenie szpitalnego fartucha lub wygodnego stroju bez zamków. 

Następnie, przed wsunięciem do tunelu, pacjent otrzymuje słuchawki lub zatyczki do uszu ze względu na głośne dźwięki, które towarzyszą badaniu (stukanie, pukanie i wibracje). Mimo że świadczą o prawidłowej pracy aparatu, mogłyby przeszkadzać w nieruchomym leżeniu.

Jeśli stosowany jest kontrast, wstrzykuje się go dożylnie w połowie badania, a komunikacja z badającym odbywa się przez interkom.

Rezonans magnetyczny – ile trwa badanie?

Każda sekwencja MRI trwa od 3 do 10 minut, a podczas badania takich sekwencji będzie kilka, przez co całość trwa od 15 do 60 minut (w zależności od badanej okolicy i rodzaju protokołu badawczego). W tym czasie pacjent usłyszy charakterystyczne dźwięki wydawane przez aparat – „pukające” dźwięki o natężeniu podobnym do wirującej pralki oraz metaliczny odgłos przypominający wiercenie w metalu.

Kto opisuje rezonans magnetyczny?

Technik elektroradiolog wykonuje badanie, ale nie interpretuje wyników. Rezonans magnetyczny opisuje lekarz radiolog – specjalista w dziedzinie diagnostyki obrazowej, który ma doświadczenie w tego typu czynnościach.

Ile się czeka na wynik rezonansu magnetycznego?

Na opis MRI czeka się od 2 do 14 dni.

Czy rezonans magnetyczny jest bezpieczny?

Rezonans magnetyczny nie wykorzystuje promieniowania jonizującego, dzięki czemu jest całkowicie bezpieczny dla zdrowia. Badanie można wykonywać wielokrotnie, bez ryzyka kumulacji promieniowania.

Jak przygotować się do badania MRI?

Na badanie rezonansem magnetycznym należy zabrać ze sobą wszystkie poprzednie zdjęcia RTG, TK oraz MRI na płycie CD. Dzięki temu lekarz będzie mógł porównać je z nowymi badaniami. Warto również poinformować technika lub lekarza radiologia o metalowych implantach, np. o starej śrubce dentystycznej, urządzeniach medycznych lub tatuażach zawierających pigmenty metaliczne.

Jak się ubrać na rezonans magnetyczny?

Na badanie MRI warto ubrać wygodne, miękkie ubranie bez metalowych elementów (zamków, guzików, klamer). Dobrze jest też zrezygnować z metalowych ozdób, które trzeba zdjąć przed badaniem (dotyczy to też biustonosza z metalowymi fiszbinami).

Czy do rezonansu magnetycznego trzeba się rozebrać?

Do MRI nie trzeba się rozbierać. Jest to konieczne wyłącznie wtedy, gdy elementy stroju mają metalowe części. Wówczas pacjent otrzymuje jednorazowy fartuch lub koszulę szpitalną. Celem jest uniknięcie zakłóceń obrazu i ryzyka przyciągana przez magnes.

Czy na rezonans magnetyczny trzeba być na czczo?

Pacjent może normalnie jeść i pić przed badaniem MRI. Wyjątek stanowią badania jamy brzusznej, miednicy małej i prostaty, które zwykle wykonuje się po przygotowaniu (lekkostrawna dieta przez 2 dni i pozostanie na czczo w dniu badania). Jednak taka sytuacja raczej nie dotyczy pacjentów ortopedycznych.

Czy lekarz rodzinny może wystawić skierowanie na rezonans magnetyczny?

Nie, tylko specjalista może zlecić wykonanie rezonansu. Nie oznacza to jednak, że nie można wykonać MRI bez skierowania.

Co to jest rezonans magnetyczny? Podsumowanie

Według raportu Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji (nr DAiR.543.3.2025) tylko w 2023 r. wykonano 838,3 tys. badań MRI u osób cierpiącym na choroby układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Jak widać, jest to niezwykle przydatne narzędzie diagnostyczne, które pozwala na wczesne wykrycie wielu dolegliwości ortopedycznych.

Bibliografia

Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, Raport w sprawie ustalenia taryfy świadczeń nr DAiR.543.3.2025: Świadczenia gwarantowane obejmujące badania tomografii komputerowej oraz rezonansu magnetycznego, 2025. https://g.infor.pl/p/_files/38723000/dair54332025-diagnostyka-tk-rm-raport-20250922-38722963.pdf. [dostęp: 19.01.2026].

Magnetic resonance imaging, 2026. https://en.wikipedia.org/wiki/Magnetic_resonance_imaging. [dostęp: 19.01.2026].

Are you worried About Fitting in an MRI Machine? Here’s What You Need to Know, 2025. https://glenrosemedicalcenter.com/mri-machine-dimensions/. [dostęp: 19.01.2026].

Artroskopia to jedna z najważniejszych innowacji w chirurgii w ostatnim stuleciu. Dzięki niej pewne urazy przestały oznaczać dla sportowców koniec kariery. Na czym dokładnie polega artroskopia i kto może z niej skorzystać??

Co to jest artroskopia?

Artroskopia to procedura małoinwazyjna polegająca na wprowadzeniu cienkiej rurki, zwanej artroskopem, do wnętrza stawu przez niewielkie nacięcia w skórze. Obecnie urządzenie posiada kamerę oraz włókna światłowodowe, które przesyłają obraz wnętrza stawu na monitor w czasie rzeczywistym. Początkowo artroskopię wykorzystywano jednak wyłącznie w celach diagnostycznych. Zasady endoskopii stawu kolanowego po raz pierwszy zastosowano w 1918 r., natomiast pierwszą udokumentowaną próbę wizualizacji wnętrza kolana przeprowadzono w Szwajcarii w 1921 r. (https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3117522/).

Dzisiaj artroskopia służy nie tylko do działań chirurgicznych, ale też do wizualizacji stanu:

chrząstki stawowej,

błony maziowej,

więzadeł,

mięśni,

łąkotek,

innych struktur ważnych dla prawidłowego funkcjonowania stawu. ​

Można ją używać w przypadku każdego stawu. Do najważniejszych zalet artroskopii należą:

mniejszy ból i obrzęk pooperacyjny niż w technikach otwartych, które wymagają rozległych nacięć i odsłonięcia stawu;

szybsze gojenie ran i wcześniejsza rehabilitacja;

Sprawny powrót przez pacjentów do pracy i codziennej aktywności;

niższy koszt zabiegu;

możliwość wykonania w warunkach ambulatoryjnych, co dodatkowo obniża ogólny koszt terapii.

Czy artroskopia to operacja chirurgiczna?

Czy artroskopia to zabieg, czy operacja? Tak naprawdę jedno i drugie, ponieważ rozróżnia się 2 główne typy artroskopii.

Artroskopia diagnostyczna ogranicza się do dokładnego obejrzenia wnętrza stawu, oceny stopnia zmian oraz potwierdzenia lub wykluczenia wcześniej postawionej diagnozy.

Artroskopia operacyjna obejmuje natomiast przeprowadzenie faktycznego zabiegu leczniczego, np. naprawy, wycięcia uszkodzonych tkanek czy rekonstrukcji.

Kiedy potrzebna jest artroskopia?

Wskazania do artroskopii obejmują szerokie spektrum schorzeń i urazów stawów. Procedura ta jest szczególnie zalecana w przypadkach, gdy pacjent doświadcza przewlekłych dolegliwości stawu, których przyczyna nie jest całkowicie jasna, lub gdy leczenie zachowawcze nie przyniosło oczekiwanych rezultatów.​

Ponadto w przypadku sportowców niektóre operacje otwarte wiążą się z ograniczeniem mobilności, co zazwyczaj oznacza koniec kariery. Tak jest w przypadku zerwania więzadła krzyżowego przedniego (ACL) lub tylnego (PCL). Naprawienie ich artroskopowo umożliwia zarówno profesjonalistom, jak i amatorom powrót do aktywności sprzed urazu. Nic zatem dziwnego, że na całym świecie wykonuje się ok. 2 mln operacji kolana tą metodą rocznie (https://en.wikipedia.org/wiki/Arthroscopy).

Przeciwwskazania do artroskopii

Do bezwzględnych przeciwwskazań artroskopii należą:

poważne zaburzenia krzepnięcia krwi,

aktywne infekcje skóry w obrębie operowanego stawu,

zaawansowana infekcja stawu.​ 

Z kolei do przeciwwskazań względnych można zaliczyć niewyrównane choroby przewlekłe.

Powikłania po artroskopii

Czy artroskopia jest bezpieczna? Tak, ponieważ lekarz wykonuje tylko w niewielkie nacięcia, zwykle ok. 4 mm długości, a znieczulenie ogólne wykonuje się bardzo rzadko. Podobnie jak każdy zabieg chirurgiczny wiąże się jednak z pewnym ryzykiem:

infekcje rany lub stawu, co manifestuje się gorączką, dreszczami, nasilającym się bólem oraz obrzękiem;

zakrzepowe zapalenie żył głębokich;

zator tętnicy płucnej, jeśli pacjent zbyt długo pozostaje nieruchomy;

uszkodzenie nerwów prowadzące do zaburzeń czucia lub słabości mięśniowej;

porażenie nerwu strzałkowego lub innych nerwów przebiegających w okolicy operowanej;

powstanie zrostów łącznotkankowych wewnątrz stawu.​

Co ciekawe, wiele z tych powikłań wynika nie tyle z samego przebiegu zabiegu, ile z awarii narzędzi, braku kompetencji operatora, niewłaściwie wykonanego znieczulenia oraz zlekceważenia rehabilitacji.

Jak przygotować się do zabiegu artroskopii?

Przygotowania do artroskopii warto zacząć od poprawy ogólnego stanu zdrowia, utrzymania wagi oraz, jeśli to możliwe, prehabilitacji. Poza tym przed udaniem się na zabieg warto przygotować mieszkanie na swój powrót.

2 tygodnie przed zabiegiem należy zaprzestać przyjmowania leków zawierających salicylany, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko krwawienia, a 7 dni przed – leków rozrzedzających krew.

Lekarz na pewno poinformuje Cię też o poście przedoperacyjnym i niezbędnej dokumentacji medycznej.

A jak się ubrać na artroskopię? Przede wszystkim zrezygnuj z obciskających ubrań, rajstop i getrów. Wybierz coś, co nie będzie utrudniać krążenia w pobliżu operowanego stawu przed zabiegiem oraz drażnić już po nim. Możesz też spakować luźne szorty i koszulkę na zmianę po operacji. 

Artroskopia – często zadawane pytania

Poniżej znajdziesz kilka dodatkowych wyjaśnień na temat artroskopii.

Czy artroskopia boli?

Artroskopia przeprowadzana nawet w znieczuleniu podpajęczynówkowym nie wiąże się z bólem. Niewielki dyskomfort może pojawić się w trakcie rekonwalescencji.

Artroskopia – ile trwa?

Czas trwania artroskopii zależy od stopnia złożoności zabiegu i waha się od kilkudziesięciu minut do maksymalnie 2 godzin. Cała hospitalizacja trwa zazwyczaj 1-2 dni.

Czego nie wolno robić po artroskopii?

Z jednej strony po artroskopii powinno się unikać intensywnej aktywności fizycznej i działań obciążających staw przez co najmniej kilka tygodni. Z drugiej zaś nie należy pozostawać długo bez ruchu, aby nie doszło do stłoczenia krwi w żyłach.​

Czy po artroskopii można uprawiać sport?

Powrót do sportu po artroskopii zależy od rodzaju zabiegu i jego stopnia złożoności. Pacjent nie powinien sam decydować, po jakim czasie wrócić do takiej aktywności.​

Czy po artroskopii potrzebna jest rehabilitacja?

Tak. Brak odpowiedniej rehabilitacji po artroskopii może prowadzić do sztywności stawu, osłabienia mięśni, nawrotu bólu i ograniczenia zakresu ruchu.

Ile kosztuje artroskopia prywatnie?

Artroskopia jest powszechnie stosowana nie tylko w przypadku sportowców. W Polsce NFZ refunduje wiele zabiegów z wykorzystaniem tej techniki. Główną przeciwnością pozostaje jednak długi czas oczekiwania, w zależności od województwa i złożoności zabiegu. Znacznie szybciej można skorzystać z zabiegu prywatnie, ale należy się wówczas liczyć z dodatkowym wydatkiem, często rzędu nawet kilkudziesięciu złotych.

Artroskopia – podsumowanie

Artroskopia to procedura, która umożliwia precyzyjną diagnostykę i jednoczesne leczenie szerokiej gamy schorzeń stawów, począwszy od urazów więzadeł, aż po uszkodzenia chrząstki. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań i szybko wrócić do aktywności, należy dowiedzieć się o niej jak najwięcej, zwłaszcza o tym, co wolno, a czego nie po operacji.

Bibliografia

Robert Treuting, Minimally Invasive Orthopedic Surgery: Arthroscopy, 2000. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3117522/. [dostęp: 17.12.2025].

Wikipedia, Arthroscopy, 2025. https://en.wikipedia.org/wiki/Arthroscopy. [dostęp: 17.12.2025].

David T Felson, Arthroscopy as a Treatment for Knee Osteoarthritis, 2010. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC2818323/. [dostęp: 17.12.2025].

Safa Gursoy, Yigit Umur Cirdi, Muge Kirac, Jorge Chahla, Basics of hip arthroscopy: Step-by-step technique, 2024.https://esskajournals.onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/jeo2.12021. [dostęp: 17.12.2025].

Reed A C Siemieniuk i wsp., Arthroscopic surgery for degenerative knee arthritis and meniscal tears: a clinical practice guideline, 2018. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC5867409/. [dostęp: 17.12.2025].

Tobias Stornebrink, Alex B Walinga, Sjoerd AS Stufkens Gino MMJ Kerkhoffs, Wide-Awake Needle Arthroscopy of the Anterior Ankle: A Standardized Approach, 2024. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC11056615/. [dostęp: 17.12.2025].

Pierwsza wizyta u ortopedy to ważny krok w diagnozowaniu problemów z układem ruchu, takich jak urazy, bóle stawów czy zwyrodnienia. Dobre przygotowanie pacjenta z jednej strony ułatwia zadanie lekarzowi, a z drugiej zmniejsza stres u badanego.

Kiedy warto wybrać się na pierwszą wizytę u ortopedy?

Lekarze ortopedzi zajmują się zarówno ostrymi, jak i przewlekłymi chorobami kości oraz stawów. Stany ostre to złamania kości i uszkodzenia tkanek miękkich, np. skręcenia. Takie urazy najczęściej powodują silny ból, obrzęk i ograniczenie ruchomości. Jeśli dolegliwości nie ustępują samoistnie po kilku dniach leczenia domowymi sposobami, jest to sygnał, że należy poszukać specjalistycznej pomocy u ortopedy.

Przewlekłe schorzenia układu ruchu, np. zapalenie stawów czy choroby zwyrodnieniowe, rozwijają się stopniowo. Sygnały, które sugerują, że należy skonsultować się z ortopedą, to:

problemy z wykonywaniem codziennych czynności;

dyskomfort, który uniemożliwia/utrudnia uprawianie sportu albo aktywność;

ból trwający ponad 12 tygodni;

ograniczony zakres ruchu;

poczucie niestabilności albo problem z utrzymaniem równowagi w czasie chodzenia lub stania.

Ile kosztuje wizyta u ortopedy? 

Z wizyty u ortopedy można skorzystać bezpłatnie w ramach NFZ, pod warunkiem otrzymania skierowania od lekarza POZ lub innego uprawnionego specjalisty. W przypadku wizyty prywatnej skierowanie nie jest wymagane. Koszt takiej konsultacji zależy od wielu czynników, m.in. lokalizacji i zakresu badań (np. z USG). Waha się w przedziale od 180 do 500 zł.

Wizyta u ortopedy – jak się przygotować?

Przygotowanie do pierwszej wizyty u ortopedy obejmuje zebranie dokumentacji medycznej związanej z daną dolegliwością. Warto też spisać wcześniej swoje pytania, przyjmowane leki i ewentualnie przypadki chorób w rodzinie. Na wizytę najlepiej przybyć odpowiednio wcześniej (minimum 15 minut), żeby spokojnie wypełnić potrzebne zgody i formularze. 

Co powiedzieć lekarzowi ortopedii na pierwszej wizycie?

Na początek ortopeda pyta pacjenta o objawy oraz ich wpływ na codzienne funkcjonowanie:

ból – co boli, od kiedy, w jakich sytuacjach ból się nasila;

drętwienia, obrzęki i ograniczenie ruchomości – czy występują;

wcześniejsze urazy i choroby;

stosowane do tej pory metody leczenia.

Co na pierwszej wizycie u ortopedy będzie potrzebne?

Co zabrać ze sobą na wizytę u ortopedy? 

Specjalista na pewno zechce zapoznać się z dokumentacją medyczną związaną z Twoją dolegliwością. 

Warto przynieść wszystkie wcześniejsze wyniki badań obrazowych, jeżeli były wykonywane – RTG, tomografii, rezonansu czy USG (np. na płycie CD) wraz z opisem. 

Przydadzą się także wypisy ze szpitala czy SOR oraz lista przyjmowanych leków.

Należy mieć ze sobą też dokument tożsamości.

Co założyć na wizytę u ortopedy?

Na wizytę u ortopedy najlepiej założyć luźne, wygodne ubranie, które łatwo zdjąć albo podwinąć. Mogą to być np. sportowa, rozpinana bluza i spodnie dresowe.

Co robi lekarz ortopeda podczas pierwszej wizyty?

Jak wygląda wizyta u ortopedy? 

Lekarz przeprowadzi dokładny wywiad oraz badanie fizykalne. 

Następnie ustali i omówi z pacjentem plan leczenia, który może obejmować farmakoterapię (np. leki przeciwzapalne, przeciwbólowe, rozluźniające mięśnie), zastrzyki, zastosowanie usztywnienia lub unieruchomienia (np. ortezy, podpórki).

Zdarza się też, że ortopeda skieruje pacjenta do innego specjalisty albo na fizjoterapię (np. zabiegi fizykalne, masaże, mobilizacje, ćwiczenia z rehabilitantem). 

W najpoważniejszych przypadkach konieczna może okazać się operacja.

Jak ortopeda bada? 

To zależy od dolegliwości. Lekarz może poprosić o wykonanie konkretnych czynności (np. chodzenie, unoszenie rąk, schylanie się). Zrobi też badanie palpacyjne w celu znalezienia bolesnych punktów, oceny siły mięśniowej czy zakresu ruchu w stawach.

Czy ortopeda na pierwszej wizycie robi USG? 

Jeśli w gabinecie znajduje się odpowiednia aparatura i zachodzi taka potrzeba, lekarz może od razu wykonać USG. Czasami zleca albo wykonuje też inne badania, np. RTG, tomografię albo rezonans – stosownie do możliwości placówki i sytuacji pacjenta.

Jak długo trwa pierwsza wizyta u ortopedy?

Pierwsza wizyta trwa zazwyczaj 15-30 minut, w zależności od złożoności przypadku i zakresu badania.

Do jakich specjalistów może skierować ortopeda?

Ortopeda może skierować pacjenta do wielu innych specjalistów. Najczęściej ma to na celu uzupełnienie leczenia zachowawczego, operacyjnego lub diagnostyki. W zależności od przyczyny dolegliwości, planu leczenia i chorób współistniejących może to być:

fizjoterapeuta / rehabilitant medyczny – przy bólach kręgosłupa, stawów, po urazach i operacjach w celu poprawy ruchomości, siły mięśni i zmniejszenia bólu;

reumatolog – przy podejrzeniu choroby zapalnej lub autoimmunologicznej stawów (reumatoidalne zapalenie stawów, spondyloartropatie, dna moczanowa itp.);

neurolog / neurochirurg – przy objawach neurologicznych (drętwienia, zaburzenia czucia, „rwa”, osłabienie siły mięśniowej) albo podejrzeniu ucisku na struktury nerwowe, np. w chorobach kręgosłupa;

chirurg naczyniowy – gdy bóle kończyn mogą wynikać z zaburzeń krążenia (chromanie przestankowe, obrzęki, problemy z gojeniem ran);

specjalista medycyny bólu / anestezjolog – do leczenia przewlekłego bólu, blokad nerwów, iniekcji okołostawowych czy zabiegów przeciwbólowych;

endokrynolog / diabetolog – kiedy problemy z kośćmi i stawami wiążą się z osteoporozą, zaburzeniami hormonalnymi lub źle kontrolowaną cukrzycą, wpływającą np. na gojenie tkanek;

dietetyk – jeśli nadwaga lub otyłość znacząco obciążają stawy i utrudniają leczenie oraz rehabilitację.

Po pierwszej wizycie u ortopedy – co dalej?

Po wizycie należy jak najszybciej wdrożyć zalecenia od ortopedy, np. umówić się na badania albo rehabilitację. Lekarz na pewno będzie chciał ocenić skuteczność leczenia, dlatego wyznaczy termin następnej wizyty.

Co jeśli ortopeda zalecił operację?

Pacjent powinien szczegółowo omówić z lekarzem cel zabiegu, spodziewane korzyści czy ryzyko, a także alternatywne metody leczenia. Po podjęciu decyzji o poddaniu się operacji zaczyna się kilkuetapowy proces, który obejmuje:

kwalifikację do zabiegu;

badania przedoperacyjne;

ustabilizowanie chorób przewlekłych i ewentualna modyfikacja leczenia (np. w przypadku przyjmowania leków przeciwzakrzepowych);

prerehabilitację, czyli ćwiczenia wzmacniające i poprawiające ruchomość (w miarę możliwości).

Pierwsza wizyta u ortopedy – podsumowanie

Pierwsza wizyta u ortopedy pozwala na rozpoczęcie diagnostyki i leczenia różnych chorób układu ruchu. Warto pamiętać, że im wcześniej zostanie podjęta terapia, tym większe szanse na odzyskanie zdrowia i sprawności. W razie pojawienia się sygnałów alarmowych lepiej zatem nie zwlekać z pierwszą wizytą u ortopedy.

Bibliografia:

University of Utah Health, What to Expect at Your Orthopedic Appointment. https://healthcare.utah.edu/orthopaedics/what-to-expect-orthopedic-appointment. [dostęp: 17.12.2025].

Mark Klaassen, What to Expect at Your First Orthopedic Visit. https://www.thereadypatient.com/knee/what-to-expect-at-your-first-orthopedic-visit.html. [dostęp: 17.12.2025].

Marek Libura, Ortopedyczny zabieg chirurgiczny, 2017. https://www.mp.pl/pacjent/badania_zabiegi/165239,ortopedyczny-zabieg-chirurgiczny. [dostęp: 17.12.2025].

Magdalena Jodkiewicz, Prehabilitacja, 2025. https://ncez.pzh.gov.pl/choroba-a-dieta/inne/prehabilitacja/. [dostęp: 17.12.2025].

Endoprotezoplastyka jednoprzedziałowa stawu kolanowego, czyli częściowa endoproteza kolana, to procedura polegająca na wymianie uszkodzonego fragmentu stawu. Jest mniej inwazyjna od wstawiania protezy całkowitej. Co warto o niej wiedzieć?

Na czym polega endoprotezoplastyka jednoprzedziałowa stawu kolanowego?

Kolano to największy staw w ludzkim ciele, który składa się z kości udowej i piszczelowej (między nimi znajdują się łąkotki) oraz rzepki, a także więzadeł i torebki stawowej. Dzięki współpracy tych wszystkich struktur kolano może przenosić duże obciążenia i zachowywać szeroki zakres ruchu. Czasami jednak wskutek toczącego się procesu chorobowego elementy stawu ulegają zniszczeniu lub zwyrodnieniu, a jedną z metod leczenia jest procedura chirurgiczna. W zależności od stopnia uszkodzeń wymienia się:

Cały staw (całkowita endoprotezoplastyka stawu kolanowego, czyli TKA, ang. Total Knee Arthroplasty),

Tylko jego część (jednoprzedziałowa endoprotezoplastyka stawu kolanowego, czyli UKA, ang. Unicompartmental Knee Arthroplasty).

W kolanie wyróżnia się trzy główne przedziały:

Przyśrodkowy (wewnętrzny),

Boczny (zewnętrzny),

Rzepkowo-udowy (pod rzepką).

Jednoprzedziałowa endoprotezoplastyka kolana najczęściej obejmuje przedział przyśrodkowy, ponieważ ten fragment stawu ulega najwcześniejszym i najbardziej nasilonym zmianom zwyrodnieniowym oraz uszkodzeniu. Jeśli jednak zniszczenie obejmuje stricte przedział boczny lub rzepkowo-udowy, protezoplastykę wykonuje się również w tych obszarach.

Wskazania i kwalifikacja do częściowej endoprotezy kolana

Wskazaniem do częściowej endoprotezy kolana jest ból oraz ograniczenie ruchomości, które wynikają z zaawansowanego procesu chorobowego (zazwyczaj reumatoidalnego zapalenia stawów) lub urazu (np. złamania) i nie reagują na leczenie zachowawcze (fizjoterapię, leki, zastrzyki dostawowe, zmianę stylu życia). Żeby jednak pacjent kwalifikował się do zabiegu, musi spełnić kilka warunków:

Zniszczenie obejmuje jeden przedział (w przeciwnym razie można wykonać endoprotezoplastykę dwuprzedziałową lub całkowitą),

Więzadła (zwłaszcza ACL, czyli więzadło krzyżowe przednie) są w dobrym stanie,

Nie ma zaawansowanych zmian zapalnych w pozostałych przedziałach,

Względnie zachowany zakres ruchu w stawie,

Ograniczony ból, który wskazuje na jednoprzedziałowe źródło dolegliwości,

Dobra korekcja osi kończyny.

Specjalista (lekarz ortopeda) kwalifikuje pacjenta na podstawie wywiadu i badania lekarskiego (ocena lokalizacji bólu, zakresu ruchu, stabilności więzadeł). Niezbędne są również badania obrazowe, m.in. RTG (również w obciążeniu i kilku projekcjach), ewentualnie rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa. Przeciwwskazania do zabiegu stanowią m.in. (każdy przypadek wymaga indywidualnej konsultacji):

Aktywna infekcja,

Stan, który uniemożliwia późniejszą rehabilitację i rekonwalescencję,

Zaburzenia krzepliwości krwi.

Jak przebiega zabieg endoprotezoplastyki jednoprzedziałowej kolana?

Cały zabieg trwa zazwyczaj 1-2 godziny, a w części placówek można rozważyć wykonanie go w ramach tzw. chirurgii jednego dnia, oczywiście jeżeli pacjent spełnia kryteria. Nawet jeśli to niemożliwe, hospitalizacja po jednoprzedziałowej endoprotezoplastyce i tak trwa krócej niż po wstawieniu protezy całkowitej (ok. 1-3 dni). Jakie są etapy operacji? Niektóre procedury mogą różnić się w zależności od chorego i placówki, ale najczęściej wygląda to mniej więcej tak:

Znieczulenie pacjenta – ogólne lub od pasa w dół,

Wykonanie cięcia chirurgicznego, najczęściej w przedniej części kolana oraz odsłonięcie stawu,

Usunięcie uszkodzonych fragmentów kości i chrząstki,

Przygotowanie kości do wstawienia implantu (cementowego lub bezcementowego), który składa się z części metalowej i wkładu z tworzywa sztucznego (polietylenu),

Sprawdzenie dopasowania i stabilności protezy (czy jest dobrze osadzona, czy zapewnia stabilność w wyproście i w zgięciu),

Zamknięcie rany i założenie opatrunku, czasem również drenu.

Rehabilitacja i zalecenia po endoprotezoplastyce jednoprzedziałowej stawu kolanowego

Rehabilitacja po operacji jest niezbędna, żeby pacjent powrócił do pełnej sprawności. Zaleca się wstanie już w pierwszej dobie po zabiegu (oczywiście pod okiem specjalisty) oraz chodzenie przy pomocy balkonika, kul lub innych podpór. Fizjoterapia zaczyna się równie szybko – często następnego dnia po operacji. Na początku obejmuje kontrolę bólu, łagodzenie obrzęku, naukę chodzenia o kulach itp. Następnie wykonuje się ćwiczenia zwiększające zakres ruchu w kolanie i siłę mięśniową (szczególnie mięśnia czworogłowego uda).

Czy endoprotezoplastyka jednoprzedziałowa kolana jest refundowana przez NFZ?

Endoprotezoplastyka jednoprzedziałowa stawu kolanowego wchodzi w zakres świadczeń refundowanych przez NFZ, podobnie jak pełna protezoplastyka kolana. Ile się czeka na zabieg? To zależy od wielu czynników, m.in. regionu Polski, kontraktu placówki z NFZ, pilności przypadku czy konieczności przejścia kwalifikacji anestezjologicznej lub kardiologicznej (z powodu np. chorób współistniejących). Czas oczekiwania wynosi od kilku miesięcy do ponad roku.

Endoprotezoplastyka jednoprzedziałowa stawu kolanowego – odpowiedzi na często zadawane pytania

Poniżej publikujemy wyjaśnienia kilku dodatkowych kwestii nurtujących pacjentów.

Ile po operacji kolana nie można chodzić? Mobilizacja jest zalecana jak najszybciej, często już pierwszego dnia po zabiegu. Na początku pacjent chodzi jednak z pomocą pracownika ochrony zdrowia oraz używa przyrządów ortopedycznych.

Jak długo dochodzi się po endoprotezie kolana? Kilka lub kilkanaście dni po zabiegu można wrócić do normalnych aktywności, do jazdy samochodem – po 2-4 tygodniach, a do uprawiania sportu (w umiarkowanym zakresie!) – po 6-12 tygodniach. Czas ten zależy głównie od stanu pacjenta i postępów w rehabilitacji.

Czy istnieje ryzyko, że w przyszłości konieczna będzie całkowita proteza kolana? Tak, choć przy odpowiedniej kwalifikacji i prawidłowym przebiegu rehabilitacji ryzyko jest stosunkowo niewielkie. Z czasem jednak mogą rozwinąć się zmiany zwyrodnieniowe w pozostałych przedziałach stawu albo wystąpić inne powikłania. Ewentualna wymiana protezy z częściowej na całkowitą jest technicznie możliwa.

Jakie powikłania mogą wystąpić po zabiegu? Ryzyko obejmuje m.in.: powikłania zakrzepowo-zatorowe, infekcje okołoprotezowe, uszkodzenie nerwów lub naczyń, obluzowanie implantów czy uczucie „nienaturalności” w kolanie. Jednak przy właściwej rehabilitacji i profilaktyce (np. farmakologicznej) powikłania zdarzają się rzadko.

Czy mogę uprawiać sport po częściowej endoprotezie kolana? Wielu pacjentów powraca do umiarkowanych aktywności (jazda na rowerze, pływanie, spacery, golf czy nawet bieganie o niewielkim nasileniu). Jednak uprawianie mocno obciążających sportów należy zawsze omówić z lekarzem.

Podsumowanie

Endoprotezoplastyka jednoprzedziałowa stawu kolanowego jest nowoczesnym i mniej inwazyjnym rozwiązaniem dla pacjentów ze zmianami zwyrodnieniowymi ograniczonymi do jednego przedziału kolana. Odpowiednio przeprowadzona kwalifikacja, precyzyjny zabieg oraz dobrze prowadzona rehabilitacja pozwalają uzyskać bardzo dobre wyniki w zakresie łagodzenia bólu, poprawy ruchomości i jakości życia.

Bibliografia

American Academy of Orthopaedic Sururgeons, OrthoInfo, Unicompartmental Knee Replacement. https://orthoinfo.aaos.org/en/treatment/unicompartmental-knee-replacement/. [dostęp: 17.02.2025]

Cleveland Clinic, Partial Knee Replacement, 2023. https://my.clevelandclinic.org/health/treatments/14599–partial-knee-replacement/. [dostęp: 17.02.2025]

Kleeblad L.J., Zuiderbaan H.A., Hooper G.J., Pearle A.D., Unicompartmental knee arthroplasty for spontaneous osteonecrosis of the knee at a minimum follow-up of two years, 2017. https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S2059775421002273. [dostęp: 17.02.2025]

USG ortopedyczne pomaga specjalistom w identyfikacji różnych schorzeń i urazów narządu ruchu. Wyjaśniamy, na czym polega to badanie oraz jakie są rodzaje USG ortopedycznego. Sprawdzamy także, kiedy warto wykonać badanie oraz jak ono przebiega.

Czym jest USG ortopedyczne?

USG ortopedyczne to specjalistyczna odmiana badania ultrasonograficznego, która koncentruje się na narządzie ruchu i tkankach miękkich w jego otoczeniu. Badanie jest wyjątkowo przydatne w identyfikacji różnych patologii, urazów i zmian zwyrodnieniowych w stawach i tkankach miękkich, takich jak paluch sztywny. Jest także cennym narzędziem w diagnostyce i monitorowaniu postępu leczenia pacjentów ortopedycznych, pomagając lekarzom w podejmowaniu trafnych decyzji terapeutycznych. 

USG ortopedyczne jest bezpieczne i nieinwazyjne, co oznacza, że nie wymaga promieniowania jonizującego, takiego jak w przypadku badania RTG czy tomografii komputerowej. Badanie USG może pomóc w diagnozowaniu różnych schorzeń ortopedycznych, w tym:

zapalenia stawów, np. zapalenie stawu biodrowego czy kolanowego,

uszkodzenia ścięgien i więzadeł, np. zerwanie ścięgna Achillesa lub uszkodzenie więzadeł krzyżowych w kolanie,

zmiany zwyrodnieniowe stawów, takie jak artroza,

obecność guzków lub torbieli w tkankach miękkich.

Rodzaje USG ortopedycznego

Istnieje kilka rodzajów USG ortopedycznego. Wybór badania zależy od podejrzewanej choroby lub urazu oraz od obszaru, który wymaga szczegółowej oceny. W ramach USG u ortopedy można wykonać:

USG stawów – to jedno z najczęściej wykonywanych badań USG ortopedycznego. Pozwala na dokładne zobrazowanie stawów, przez co jest pomocne w diagnostyce m.in. urazów chrząstki czy zmian zwyrodnieniowych. Sprawdź też, czym jest ostroga piętowa i do czego prowadzi brak leczenia,

USG ścięgien i więzadeł – jest szczególnie przydatne w diagnozowaniu uszkodzeń ścięgien czy urazów więzadeł w stawach,

USG mięśni – pozwala na ocenę struktury mięśni, ich rozmiaru oraz ewentualnych zmian patologicznych, takich jak nacieki czy guzy. Jest stosowane w diagnostyce urazów mięśniowych, stanów zapalnych i zmian zwyrodnieniowych,

USG tkanek miękkich w okolicach urazów – umożliwia wizualizację obszarów wokół urazów, np. pourazowych obrzęków, guzów lub torbieli. Pomaga w ocenie stopnia uszkodzenia tkanek miękkich i planowaniu dalszego leczenia.

Wskazania do badania USG u ortopedy

Badanie USG ortopedyczne jest zalecane w różnych sytuacjach i przypadkach, kiedy istnieje podejrzenie schorzeń lub urazów narządu ruchu. Główne wskazania do przeprowadzenia badania USG u ortopedy to:

urazy stawów i tkanek miękkich,

bóle i dyskomfort w obszarze narządu ruchu,

monitorowanie postępu terapii i leczenia,

zapalenia stawów,

artroza,

bóle głowy i szyi.

Jak przebiega badanie USG ortopedycznego?

Badania USG ortopedyczne są stosunkowo proste i nieinwazyjne, ale wymagają odpowiedniego przygotowania oraz doświadczonego technika ultrasonografii lub lekarza radiologa ortopedycznego. Zatem czy ortopeda robi USG? Zazwyczaj tak, jednak podczas rejestracji na wizytę najlepiej dopytać, czy dany lekarz ma w swoim gabinecie urządzenie do robienia USG kości i USG mięśni oraz umówić konsultację ortopedyczną z USG. Jej koszt wynosi od ok. 150 zł do nawet 450 zł w zależności od rodzaju wykonywanego USG. Ortopeda może wykonać badanie USG dzieciom, kobietom w ciąży, jak i dorosłym z urazami. 

Jak wygląda przebieg badania USG ortopedycznego?

Przygotowanie – pacjent nie musi szczególnie przygotowywać się do badania USG. W zależności od obszaru ciała, które będzie badane, może być konieczne rozebranie się lub podwinięcie ubrania. Warto poinformować technika o wszelkich alergiach na żel lub inne substancje, które mogą być używane podczas badania.

Zastosowanie żelu ultrasonograficznego – na obszarze ciała, który będzie badany, nanoszony jest żel ultrasonograficzny. Jest to substancja umożliwiająca przewodzenie fal ultradźwiękowych między skórą a sondą ultrasonograficzną. Żel pomaga również w eliminacji powietrza między sondą a skórą, co poprawia jakość obrazu.

Badanie – technik ultrasonografii przesuwa sondę po obszarze badanym, starając się uzyskać jak najlepszy obraz struktur anatomicznych. Może poprosić pacjenta o wykonywanie określonych ruchów lub napięcie mięśni, aby umożliwić ocenę stabilności stawów i innych aspektów biomechaniki.

Ocena – podczas badania technik ocenia różne struktury anatomiczne, takie jak stawy, ścięgna, więzadła, mięśnie i tkanki miękkie. Szuka zmian patologicznych, obrzęków, guzów czy uszkodzeń, które mogą mieć znaczenie kliniczne.

Zakończenie badania – po zakończeniu badania usuwany jest żel ultrasonograficzny z ciała pacjenta, a obszar badania zostaje oczyszczony. Pacjent może natychmiast wrócić do swoich codziennych czynności, ponieważ badanie USG ortopedyczne nie pozostawia skutków ubocznych ani nie wymaga okresu rekonwalescencji.

Interpretacja wyników – ostateczne wyniki badania USG ortopedycznego są interpretowane przez radiologa ortopedycznego lub ortopedę. Na podstawie uzyskanych obrazów i danych klinicznych lekarz stawia diagnozę i określa plan leczenia.

USG mięśni i USG kości – podsumowanie

Badanie USG ortopedyczne jest nieocenionym narzędziem w diagnostyce i opiece nad pacjentami z problemami ortopedycznymi. Warto poddać się temu badaniu w przypadku dolegliwości bólowych, urazów czy podejrzenia chorób narządu ruchu, ponieważ może to znacząco przyspieszyć proces diagnozy i leczenia. Dzięki niemu lekarze ortopedzi mogą podejmować bardziej świadome decyzje terapeutyczne, co przekłada się na zdrowie i dobrostan pacjentów.

Źródła:

Kiełtyka A., Gabryel M., Staw kolanowy w badaniach obrazowych. Anatomia prawidłowa kolana, Wydawnictwo ENT, Łódź 2015.

Poboży T., Kielar M, Przegląd metod oceny ultrasonograficznej więzadła krzyżowego przedniego w niestabilności przedniej stawu kolanowego – diagnostyka z dostępu tylnego, „Journal of Ultrasonography” 2016, t. 16, nr 66, s. 288–295.

Podgórski M., USG kolana. Zobacz, opisz, oceń, Edra Urban & Partner, Wrocław 2020.

Pruszyński B., Diagnostyka obrazowa: podstawy teoretyczne i metodyka badań, Warszawa 2016.

Pruszyński B. i in., Radiologia: diagnostyka obrazowa, RTG, TK, USG i MR, Warszawa 2014.

Woroń J., Racjonalna farmakoterapia bólu w chirurgii urazowo-ortopedycznej, Praktyczna Ortopedia i Traumatologia, 2018.

Uwaga: ta zawartość wymaga obsługi języka JavaScript.

Zabieg artroskopii rewolucjonizuje sposób leczenia schorzeń stawu kolanowego. Obecnie staje się coraz bardziej dostępny i częściej wykonywany. Podpowiadamy, jakie są wskazania do przeprowadzenia operacji kolana oraz jak wygląda rehabilitacja.

Czym jest artroskopia kolana?

Artroskopia kolana jest nowoczesną procedurą chirurgiczną, która umożliwia lekarzom dokładne zbadanie i leczenie wnętrza stawu kolanowego. Procedura opiera się na użyciu artroskopu, który jest cienkim, rurkowatym przyrządem wyposażonym w system optyczny i kamerę. Dzięki niemu lekarze mają możliwość obserwacji wnętrza stawu i precyzyjne przeprowadzenie zabiegu.

Różnice między artroskopią diagnostyczną a leczniczą

Artroskopię diagnostyczną wykorzystuje się przede wszystkim do zdiagnozowania problemu w stawie kolanowym. Jest to szczególnie przydatne, gdy inne metody, jak rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa, nie dostarczają wystarczająco dokładnych informacji. Artroskopia diagnostyczna pozwala na bezpośrednią obserwację wnętrza stawu, co pomaga lekarzom zidentyfikować źródło problemu, np.  uszkodzenie łąkotki, więzadeł, chrząstki czy zapalenie stawu.

W przypadku artroskopii leczniczej, oprócz diagnozy, wykonuje się również konkretne procedury terapeutyczne. Może to obejmować naprawę lub usunięcie uszkodzonych tkanek, takich jak łąkotki, więzadła, uszkodzone fragmenty chrząstki lub leczenie stanów zapalnych. Artroskopia lecznicza jest zatem nie tylko narzędziem diagnostycznym, ale również środkiem do bezpośredniego leczenia różnych schorzeń stawu kolanowego.

Artroskopia kolana – kiedy wykonuje się zabieg?

Artroskopia kolana jest stosowana zarówno w celach diagnostycznych, jak i leczniczych. Znajduje zastosowanie głównie w sytuacjach, gdy inne metody, jak badania obrazowe, nie dostarczają wystarczająco dokładnych informacji lub gdy konieczne jest bezpośrednie leczenie wewnątrz stawu. 

Operacja kolana – wskazania do wykonania zabiegu to:

uszkodzenia łąkotek i więzadeł,

choroba zwyrodnieniowa stawów,

mięknienie lub uszkodzenia chrząstki,

wolne ciała stawowe,

zapalenie błony maziowej,

diagnostyka bólu kolana o niejasnej etiologii.

Przeciwwskazania do wykonania operacji kolana:

zaawansowane zwyrodnienia stawu,

aktywne zakażenia skóry w miejscu planowanych nacięć,

niektóre schorzenia naczyniowe lub choroby serca,

niektóre choroby przewlekłe.

Artroskopia kolana – na czym polega zabieg?

Przebieg zabiegu artroskopii jest skomplikowany, ale dzięki nowoczesnym technikom minimalnie inwazyjny. Dzięki temu pacjenci zazwyczaj doświadczają krótszego czasu rekonwalescencji i mniejszego dyskomfortu w porównaniu z tradycyjnymi metodami chirurgicznymi. Przed rozpoczęciem zabiegu pacjent jest znieczulany. Następnie chirurg wykonuje kilka małych nacięć (zazwyczaj nie większych niż 1 cm) wokół kolana, przez które wprowadza artroskop i specjalistyczne narzędzia chirurgiczne.

Artroskop, wyposażony w małą kamerę, zostaje wprowadzony do stawu kolanowego. Pozwala to chirurgowi na oglądanie wnętrza stawu na monitorze w czasie rzeczywistym. Po zidentyfikowaniu problemu chirurg może przystąpić do przeprowadzenia niezbędnych procedur leczniczych, takich jak naprawa uszkodzeń łąkotek, rekonstrukcja więzadeł, usuwanie uszkodzonych fragmentów chrząstki, czy leczenie zapalenia. Po zakończeniu procedur narzędzia są usuwane, a nacięcia zamykane i opatrywane.

Artroskopia kolana – ile trwa zabieg?

Czas trwania artroskopii kolana może się różnić w zależności od złożoności przypadku i rodzaju przeprowadzanych procedur. Zazwyczaj zabieg trwa od 30 minut do 2  – 3 godzin.

Jak długo boli kolano po artroskopii? 

Ból po artroskopii kolana może utrzymywać się przez 1 – 2 tygodnie, czyli przez proces regeneracji tkanek i mięśni. Można jednak znacznie skrócić ten czas, korzystając z fizjoterapii oraz samodzielnych ćwiczeń – im szybciej dojdzie się do pełnej sprawności, tym szybciej kolano po artroskopii przestaje boleć.

Artroskopia kolana – powikłania

Artroskopia kolana, mimo że jest uważana za stosunkowo bezpieczny i minimalnie inwazyjny zabieg, niesie ze sobą ryzyko wystąpienia pewnych powikłań. W większości przypadków są one rzadkie i nie stanowią poważnego zagrożenia dla zdrowia pacjenta, ale istotne jest, aby być ich świadomym. Są to:

infekcje, które mogą wystąpić w miejscu nacięć lub wewnątrz stawu,

krwawienie wewnątrzstawowe lub wokół stawu, co może prowadzić do obrzęku i bólu,

przypadkowe uszkodzenie otaczających tkanek, w tym ścięgien, więzadeł lub nerwów podczas zabiegu,

zakrzepica żylna,

zespół bolesnego kolana po artroskopii.

Przygotowanie do artroskopii kolana – niezbędne informacje przed zabiegiem

Przygotowanie do artroskopii kolana ma wpływ na powodzenie zabiegu i szybkość rekonwalescencji. Pacjent musi przejść przez proces kwalifikacji i odpowiednio przygotować się do operacji, co obejmuje zarówno aspekty fizyczne, jak i organizacyjne.

Pierwszym krokiem jest szczegółowa konsultacja z lekarzem, podczas której omawiane są dotychczasowe problemy zdrowotne, przeprowadzane badania i leczenie. Lekarz ocenia ogólny stan zdrowia, historię medyczną oraz przeprowadza badanie fizykalne kolana.

Zazwyczaj zalecane są dodatkowe badania, takie jak rezonans magnetyczny kolana, RTG stawu, a także ogólne badania krwi, które pomagają ocenić stan zdrowia i wykluczyć potencjalne przeciwwskazania do zabiegu.

Jak przygotować się do zabiegu artroskopii?

Odpowiednie przygotowanie do artroskopii kolana jest niezwykle ważne i wymaga ścisłej współpracy pacjenta z lekarzem. Zazwyczaj zaleca się, aby:

Przerwać przyjmowanie leków, które mogą wpływać na krzepnięcie krwi, na kilka dni przed zabiegiem,

Nie jeść ani nie pić przez około 6-12 godzin przed zabiegiem, w zależności od rodzaju znieczulenia,

Ze względu na znieczulenie i potencjalny dyskomfort po zabiegu zorganizować transport do domu i pomoc na pierwsze dni po operacji,

Przygotować miejsce w domu, gdzie można wygodnie odpoczywać po operacji, z łatwym dostępem do niezbędnych rzeczy,

W dniu zabiegu założyć luźne, wygodne ubranie, które łatwo można zdjąć i założyć po operacji.

Rekonwalescencja i rehabilitacja po artroskopii kolana

Zazwyczaj artroskopia kolana jest zabiegiem ambulatoryjnym, co oznacza, że pacjent może wrócić do domu tego samego dnia. W niektórych przypadkach, zwłaszcza po bardziej skomplikowanych zabiegach, może być wymagany krótki pobyt w szpitalu.

Po zabiegu artroskopii kolana ogólny czas rekonwalescencji zazwyczaj wynosi od kilku dni do kilku tygodni. W przypadku bardziej skomplikowanych procedur, jak np. rekonstrukcja więzadeł, pełne wyzdrowienie może wymagać kilku miesięcy.

Rehabilitacja po operacji kolana

Początkowy etap rehabilitacji skupia się na zmniejszeniu bólu i obrzęku, poprawie zakresu ruchu w kolanie oraz wzmacnianiu mięśni. W tym okresie ważne są ćwiczenia takie jak delikatne zginanie i prostowanie kolana, podnoszenie nogi czy ćwiczenia izometryczne mięśni czworogłowych uda.

W miarę poprawy stanu zdrowia, program rehabilitacyjny staje się bardziej intensywny, włączając ćwiczenia na siłę, stabilność i koordynację. Mogą to być ćwiczenia z użyciem gum oporowych, roweru stacjonarnego, a także ćwiczenia równoważne i koordynacyjne.

Bardzo ważne jest, aby ściśle przestrzegać zaleceń lekarza i fizjoterapeuty zarówno w zakresie odpoczynku, jak i wykonywania ćwiczeń rehabilitacyjnych. Należy unikać nadmiernego obciążenia operowanego kolana w początkowej fazie rekonwalescencji.

Operacja kolana metodą artroskopową – podsumowanie

Artroskopia kolana jest zaawansowanym zabiegiem chirurgicznym, który służy do diagnozowania i leczenia problemów stawu kolanowego. To procedura, która umożliwia precyzyjną diagnozę oraz leczenie różnych schorzeń stawu kolanowego, przynosząc szereg korzyści dla pacjentów. W porównaniu do tradycyjnych metod chirurgicznych artroskopia jest mniej inwazyjna, co oznacza mniejszy ból i krótszy czas rekonwalescencji. Natomiast ze względu na minimalne nacięcia i precyzyjną technikę, ryzyko powikłań jest znacznie zredukowane, a powrót do codziennych aktywności szybszy.

Bibliografia:

https://www.mp.pl/pacjent/badania_zabiegi/165090,artroskopia-kolana-co-to-jest-przygotowanie-powiklania-rehabilitacja [dostęp 5.01.2024]

https://www.medonet.pl/badania,artroskopia—co-to-jest—wskazania–przeciwwskazania–przygotowanie,artykul,16374273.html [dostęp 5.01.2024]

Uwaga: ta zawartość wymaga obsługi języka JavaScript.